Mek's Reispagina's
(Vrij) Kamperen
Tips
Caribean 2000
Griekenland 2001
PyreneeŽn 2002
Griekenland 2003
Japan 2003
Ardennen 2003
Swalmen 2003
Eifel 2004
PyreneeŽn 2004
Turkije 2005
Frankrijk 2005
Mijn club
Links
Contact
Spelletje
PyreneeŽn 2004
 
Zondag 25 juli 2004.
Okť, daar zitten we dan weer. Onder de luifel, de dames allemaal in het zwembad, de omgevingstemperatuur op 35 graden Celsius en een muur van krekelgeluiden om je heen. Kortom: we zijn weer op vakantie.
Het doel is: weet ik niet, maar waarschijnlijk de Spaanse PyreneeŽn. De termijn is drie weken, want dan begint Brecht alweer met haar introductiedagen op de HAN. Aan de andere kant kan ik dan ook weer wat dagen verzamelen voor de reis naar Griekenland volgend jaar.
Maar nu staan we eerst met een uitermate hoog tuinstoelgehalte op le Gessy te Verclause in de Drome te Frankrijk (N 44 23.098 / E 005 25.559). De zon bakt en het zweet gutst me van de rug. En dan moet het dus nog 11 uur worden.
We zijn eergisterenavond om kwart voor acht 's avonds vertrokken uit een koud en regenachtig Nederland en de reis tot aan Lyon verliep lekker voorspoedig. Ik heb het eerste deel gereden tot iets voorbij Monchengladbach en Wen het tweede deel tot aan Koblenz. We kozen bewust die route, vanwege de vele verbouwingen (en dus de lange files) aan het wegennet in BelgiŽ.
Zonder enig probleem en over praktisch lege wegen reden we zo Luxemburg en Frankrijk in en de Route Soleil op. Rond drie uur in de nacht (alles lag al enige uren te maffen in camper) had ik het ook wel gehad en vond ik een uitermate mooie goed verlichte parkeerplaats op de scheiding der wateren in Midden Frankrijk aan deze zelfs 's nachts drukke Route Soleil. Even een dikke drie uur maffen en dan opgekikkerd tegen zeven uur weer full speed vooruit. Rond negen uur kwam er beweging in de tent, werden de bedden ingeklapt en kwam er ontbijt op tafel. Een sterke bak koffie erbij en Lyons kwam nog voor tienen voorbij. En dan begint de shit. File, file en nog eens file. Op de radio kregen we te horen, dat er langzaam rijdend verkeer was tot aan Marseille. En dat is dan zo'n 300 km verderop. Na een uur kruipen, optrekken en weer stilstaan konden we er bij Valence af en reden zo via binnenwegen door naar onze camping. Daar kwamen we 6 kilo pruimen later en met een natte rug om even voor 2 uur aan. Al met al toch nog meegevallen dus. Weliswaar het laatste stuk een route die niet echt vlot doorrijdt, maar aan de andere kant wel weer heel erg mooi is en alle bergpassen van de omgeving omvat.
Het weerzien met de beheerders (Bert en Henny) was wederom hartelijk en we staan nu voor de derde keer weer op een van de mooiste plaatsen in dit ruige berggebied. Ruim, een kraan voor de deur en een uitzicht op de bergketens voor onze neus. En natuurlijk een godsgruwelijke pokkenherrie van de krekels. Brecht ging meteen met haar dagelijkse werkzaamheden bij Botden door en begon meteen de in de buurt staande fruitbomen te snoeien. Dat zit er gewoon nog helemaal in en het eelt staat nog steeds op haar handen. Dat doet ze goed: misschien een toekomst?
Het is echt ongelooflijk dat er nog plekjes bestaan als deze. Rust, ruimte en toch alle gemakken van vandaag de dag. De dames zeuren m'n kop gek om te mogen crossen hoog in de bergen op een van de Quads en Wen heb ik al verliefd zien lonken naar een van de aanwezige crossmotoren. Dat zullen we dus nog wel eens uitzoeken.
De nacht hebben we zonder airco doorgebracht want hier hoog in de bergen koelt het juist tegen de avond zo heerlijk af en waait er zo'n zacht briesje. Overdag bloedheet en 's nachts een koele weldaad. Voor elfen was alles in diepe rust en pas tegen tienen kwam er weer de eerste beweging in. Het brood (een fuut is een vogel volgens Dieuw) lag al klaar en binnen no-time waren deze 2 flutes verdwenen. Nu vliegt het er nog in, maar de ervaring leert ons altijd weer, dat hoe verder de tijd in de vakantie verstrijkt, des te slechter de dames gaan ontbijten. Met name stokbroden gaan dan tegenstaan. Cornflakes in melk daarentegen vinden dan weer gretige aftrek: dus die voorbereiding hebben we dit jaar maar genomen.
Ik ga nu mijn zwembroek aantrekken en me onder het gewone volk begeven. Ik heb afkoeling nodig.
 
Maandag 26 juli 2004.
Ook deze nacht is weer goed verlopen. Naar het eigen toilet gaan gedurende de nacht kon niet meer, want het klotsmannetje brandde. Kun je nagaan met hoeveel zeikerds je onderweg bent. Zo'n pisbak is toch zo een keer vol.
Ook deze ochtend brandde de zon in alle vroegte weer en werd het ontbijt lekker onder een heet zonnetje genoten. Even terugkomend op het rijden met het Quadje: dat wordt dus niets ivm de hoge prijs (Euro 55 per uur). Een safaritour met een landrover door de bergen moet dan maar toereikend zijn voor de dames. Dat gaan we dinsdag doen en kost maar Euro 75 voor een privť-tocht met het hele gezin. Hebben de kleintjes er ook wat aan.
Vandaag zijn we met Veerle, Brecht, Wen en ondergetekende een stevige wandeling gaan maken. Heycke en Dieuw gaan voor de boys en girls in het zwembad. Maar goed deze die-hards gaan via het pad naar beneden, richting dorp en daardoorheen langs de Coccinelle (ik heb vandaag geleerd dat je dit als kotsjinelle uitspreekt) weer naar boven om door de lavendelvelden te wandelen op de hier tegenover gelegen berghellingen. Wat een genot! Het geurt en meurt je al halverwege tegemoet. Alsof je door een parfumerie heen wandelt. De boeren waren met hun trekkers volop aan het oogsten en wij hadden net weer de mazzel dat we door een van de laatste velden heen konden sjouwen. Vervolgens hebben we de wandeling afgemaakt over de top van de berg heen en zijn we doorgelopen naar de rivier daar weer ver beneden in het dal. Daar hebben we lekker even gepoedeld. Uiteraard geen zwemspullen mee, dus dan maar gewoon in de blote reet de rivier in om af te koelen en ook om een dammetje te bouwen. Moet kunnen vandaag de dag. Gelukkig heb je dan niet de meest kritische lui mee om dit te doen. Dat kan erger in dit gezin. Brecht vond nog een leuk fossiel in de bergen. Die kan mooi mee als presse-papier.
Veerle vond er uiteraard ook weer een, maar die moest je weer met een kraan uit de grond trekken. Die hebben we dus maar laten liggen.
Al met al hebben we een kilometer of 9 gewandeld en uiteindelijk hebben we de dagelijkse boodschappen beneden in het dorp gedaan. Met 2 gevulde rugzakken op de rug en een ijsje in de hand zijn we de berg weer opgesjouwd en met een natte rug zijn we enige tijd later het zwembad ingedoken. Wat een genot! Daarna een bbq met lamsvlees en merques worstjes en iedereen heeft de buik weer gevuld. Veerle is voetballen, Heycke lonkt zich rot naar een knappe Franse tiener en Brecht zit gewoon lekker een Ludlum te lezen.
Pap gaat nog een lekkere Champagne openrukken en dan op een oor. Wat wil je eigenlijk nog meer?
 
Dinsdag 27 juli 2004
Zo, totaal door elkaar gehutseld zit ik dan al om 12.00 uur dit verslag bij te werken. Vanochtend om kwart voor acht ging de wekker en moesten we voor ons doen vroeg uit de veren. Een tocht met de Jeep van Bert stond er vandaag op het programma. Klokslag negen vertrokken we en binnen drie minuten werden we al ruig door mekaar geschud. Rivierbeddingen, geitepaadjes en ongebaande wegen volgend, gingen we hoger en hoger het landschap in. Een bergkam over en dan nog steiler naar boven om de laatste te voet te bedwingen. Vierhonderd meter omhoog over een lengte van pakweg 1 km. Da's dus gewoon zweten, maar het resultaat mocht er zijn. Een formidabel uitzicht over de gehele Drome en met uitzicht op de Alpen en de Mont Ventoux. Rondom een heldere strakblauwe hemel, terwijl we in de Alpen de donderwolken konden zien. Uiteraard is het hier gewoon weer bloedheet en nodigt het zwembad non-stop uit om te komen afkoelen. Maar goed, al met al een prachtige tocht van bijna drie uur en geheel de moeite waard. Niet voor mietjes en alleen voor mensen met een sterke maag.
De rest van de dag hebben we lekker geluierd, gesnackt, gedronken en vervolgens niets gedaan. Kortom: een hoog tuinstoelgehalte aan het zwembad, onder de luifel en onder de bomen. Een tukkie hier en een tukkie daar. Heerlijk. Vivre la France!
 
Woensdag 28 juli 2004
Brecht gaf aan, dat vandaag weer een dag met wat actie moest worden. En die heeft ze gekregen: een rondje tafelberg. Heycke bleef als enige achter en komt op zo'n dag niet verder dan het zwembad en de uiteraard daar aanwezige tiener jongen. Af en toe wordt je gewoon gek van die hormonenbundel. Maar goed: voor de echte vakantiegangers: eerst lekker naar beneden tot aan de kruising. Dan de rivierbedding over en via veldjes en bosjes naar het kloostertje aan de andere kant van de berg. Dat viel nog wel goed te doen ondanks het sikkeneurige gezicht dat onze Big op een gegeven moment vertoonde. Die had het er maar zwaar mee. Net na het klooster hebben we bij een Maria votiefje even gepauzeerd om vervolgens full speed de bergen in te trekken, want dan moet je de tafelberg op klimmen, dwars oversteken en aan de andere kant weer afklimmen. Al ras bleek dat deze route al heel erg lang niet meer gebruikt wordt. De paadjes waren dicht begroeid met jeneverbes (dus hoog prikkelgehalte) en jonge aanplant. Dat maakt het pad niet altijd even duidelijk om nog te volgen. Eerst volg je gewoon het draad aan de binnenzijde van het kloostereigendom: dus net achter de schuur bij de vervallen houten brug omhoog. Dan het prikkeldraad volgen (aan de linker en rechterzijde) tot aan boven de berg. Hier en daar moet je de bedding van een kreekje volgen, prikkeldraad over klimmen (volgens mij hebben we dat een keer of vijf gedaan) en na heel lang zoeken, klauteren, klimmen en weer teruglopen kom je dan eindelijk boven op de berg. Een prachtig uitzicht is dan je deel en vervolgens zak je dan terug in een diepe ellende. De weg is dan helemaal verdwenen en je moet dan maar intuÔtief de bergrand volgen en stukje bij beetje afdalen. Hier en daar is dat gewoon levensgevaarlijk, want je gaat dan via geitenpaadjes langs de afgrond. De paden bestaan (voorzover ze er zijn) uit grote leistenen, die heel gemakkelijk verschuiven. Uitkijken geblazen dus. Maar goed: uiteindelijk kom je dan bij een groot lavendelveld en die kun je dan verder aflopen naar beneden. Daar kom je via de rivierbedding weer uit bij een grote paardenstal en als je dan niet te vroeg weer omhoog klimt (zoals wij dus deden) kom je weer bij de camping uit. Al met al een leuke, maar zware tocht van zo'n vier uur. En draag goede wandelschoenen: niet zoals deze pap. Op outdoorschoenen, die bij de afdaling op drie verschillende punten afbreken. De vindingrijkheid is natuurlijk weer ongeŽvenaard want de broekriem gaat om de schoenen en als echte die-hard gaat deze stoere bink weer verder. Uiteindelijk zeiknat bezweet en een miljoen calorieŽn lichter kom je dan weer retour en eeuwige roem is je deel: wij kunnen tenminste zeggen dat we wederom de tafelberg bedwongen hebben.
Een halve liter bier en een paar duiken in het zwembad later zijn een aantal deelnemers weer zo ver, dat er te voet boodschappen gedaan kunnen worden: 2 km naar beneden en dan weer 2 km omhoog. Dat met twee rugzakken en een dikke portemonnee. Vooral dat laatste heb je heel erg hard nodig in Frankrijk. Ga er maar van uit, dat alles de helft duurder is dan in Nederland. Maar goed, daar heb je dan ook vakantie voor. En mooi weer, want beneden de dertig graden komt het hier echt niet.
Morgen gaan we richting de markt van Nyons en dan door naar Buy les Baronnies. Kijken wat dat brengt.
 
Donderdag 29 juli 2004
Vandaag staan we op de kleine camping la Fontaine d'Annibal (N 44 17.084 E 005 16.979) in Buis-les-Baronnies. Simpel, zwembadje en momenteel nog erg rustig. Waarschijnlijk wachten ze nog steeds op de olifanten van Hannibal. Vanochtend zijn we naar de markt van Nyons gereden. Maar voordat het zover was had het toch nog wel enige voeten in de aarde om van le Gessy af te komen. Een kluchtje op met een camper is dus heel anders dan hetzelfde kluggie weer af met dezelfde camper. Daar moesten toch nog wel enig scheppen met grind aan te pas komen, want anders dreigde de uitlaat zich in de rotsen te boren. Tja, en daar heb je met omhoog klimmen geen last van. Maar goed, al met al waren we voor negenen nog weg. Echt vijf heerlijk dagen uitgerust.
Nyons barstte van verre al uit zijn voegen. De toegangswegen waren vol, stilstaande auto's, zoekende mensen en zover als je kon zien geparkeerde auto's langs de provinciale weg. In een van de folders had ik gezien, dat Nyons een camperparkeerplaats (N 44 21.484 E 005 08.318) met voorzieningen heeft. En daar reed ik regelrecht heen. Keurig, netjes, met water, afvalwatervoorzieningen etc. etc. Helemaal niets mis mee. En in het hartje van de stad op een afstand van 50 meter van de markt en het plaatselijke zwemparadijs. Dakluiken open, alarm erop en we liepen zo de markt op. Schuifelend in de mensenmassa mee sjok je dan langs alle kramen: in het begin nog leuk met vissekoppen, vleeskramen en regionale artikelen, maar hoe verder je komt des te meer kraampjes met oosterse snuisterijen je vindt. Uiteraard even een blik op de veertiende eeuwse Romaanse brug geworpen en daarna een tas met regionale zeepblokken op de kop getikt, alsmede 2 doosjes met krekeltjes voor in de wc. Rond het middaguur een paar pizza's en die hebben we lekker in de camper genuttigd. Daarna zijn we door gereden naar Buis-les-Baronnies. De plaatselijke VVV was al gesloten, dus de weg bij de plaatselijke kroegbaas gevraagd naar het parapente centrum in Mevouillon (N 44 13.750 E005 29.487). Dat ligt een dikke 25 km verderop in de bergen, maar daar heb je bijna een uur voor nodig om te komen. Wij hadden dan weer de pech, dat vandaag volgeboekt was, maar dat morgen er een mogelijkheid voor 2 personen zou zijn. Unaniem hebben we besloten er niet om te loten en het dan maar niet te doen. Dan zoeken we wel iets anders in de PyreneeŽn.
Op de terugweg naar le Buis hebben we nog even lekker met de voetjes in de rivier gezeten en uiteraard is Veerle (wie anders) er voluit ingevallen. Die doet het er volgens mij gewoon om.
Maar goed, helaas pindakaas, geen parachutespringen. Volgende keer beter. Misschien was het toch wel handiger geweest om vooraf te bellen en e.e.a. te regelen.
Nu zijn de dames lekker zwemmen in het zwembad en straks gaan er lekker diverse soorten spiesjes op de bbq. Vis, lamsbiefstuk etc. een godsvermogen. Dus dat moet dan ook wel verschrikkelijk lekker zijn.
Ik ga zodadelijk nog even met moeders bellen. Die klonk gisteren behoorlijk positief en opgewekt aan de telefoon en ze moest van de fysiotherapeuten al een rondje meedraaien met haar looprekje. Morgen gaan we dan richting Carcassonne en zien we wel hoe e.e.a. verder verloopt.
 
Zaterdag 31 juli 2004
Vanochtend zijn we naar het prachtige kasteel van Carcassonne geweest. Gisteren was een reisdag en rond 11 uur hebben we even een tussenstop gemaakt in Vaisson La Romaine ivm de benodigde boodschappen en een paar nieuwe outdoorschoenen voor ondergetekende. Heerlijk in zo'n shoppinggigant de victualien ingeslagen, zodat de bankkasten weer uitpuilen met lekker gerei. Via Orange de peage weer op en drie uur later het stadje Carcassonne binnengereden. Helaas was de beoogde camping 'la Bastide de Madame' ter ziele en moesten we ons vertier een kilometer verderop zoeken. Nu staan we voor ons doen op een grote camping (100 plaatsen) en zelfs met animatie (echt iets voor Heycke): Air Hotel Grande Sud (N 43 09.404 E 002 17.668) in Preixan. Je vraagt je af hoe men aan zo'n naam komt. Dat verzin je toch niet zelf. Het ligt een kilometer of 8 ten zuiden van Carcasonne aan de weg naar Limoux. Goed te doen voor 1 of 2 dagen ondanks de drukte. De plaatsen zijn ruim en merendeels voorzien van schaduw. Een leuk meertje om in te vissen ligt rondom de camping en de vlot stromende rivier is slechts een paar minuten lopen. Daar valt mooi te poedelen en eventueel te zwemmen.
Maar goed: Carcassonne. Vanaf de camping in 10 minuten te bereiken en al ruim van te voren te zien (en wat een plaatje). Een mafkees op een motor verongelukte bijna doordat hij ons, ondanks de tegemoet komende tegenligger, nog even snel moest inhalen en dientengevolge met zijn schouder slechts mijn buitenspiegel raakte. Niets aan de hand, maar dat had ook heel anders kunnen aflopen. Er blijven toch wel veel idioten op deze wereld.
Er zijn veel parkeerplaatsen aan de voet van de burcht en die zijn prima bewegwijzerd. Is de ene vol, dan wordt je automatisch doorgeloodst naar de volgende. En alles op een tweetal minuten lopen naar het kasteel. Wij waren er al om half tien (want dan is het nog niet zo warm) en hadden op de camperparkeerplaats (Ä 5 en bewaakt) een prachtige plek onder de platanen.
Het kasteel is eigenlijk meer een burchtstadje, dat geheel ommuurd is met intussen drie muren van meer dan een km lengte per stuk. Het uiteindelijke kasteel uit de 12e eeuw is niet eens zo gek groot en stelt qua bezienswaardigheid (het is nu een museum) ook eigenlijk niet zo idioot veel voor. Wel is alles in de 19e eeuw op een prachtige wijze in de originele staat hersteld en gerestaureerd. Hier is een prima expositie van met veel oude foto's en prenten. We hebben de rondleiding met de gids niet afgewacht en zijn verder op eigen gelegenheid rond gaan lopen. Prachtige doorkijkjes, kantelen, vergezichten, torentjes en noem zo maar op. Alsof je door een middeleeuws verhaal heen loopt. De commercie viert hoogtij en echt alle huizen zijn ingericht als souvenirshop, cafť, restaurant, en weet ik veel wat nog meer. Maar dat maakt allemaal niets uit. Het blijft mooi. De kathedraal met zijn prachtige glas in lood ramen; het huis van de Inquisitie (lollig als je je dan realiseert, dat Painter en le Roy la Durie daar zo volop over kunnen schrijven en dat je daar op hebt zitten zwoegen tijdens de studie), maar ook de omloop over de kasteelmuren en de route door de winkelstraatjes. Echt de moeite waard en je voelt je echt in de tijd teruggeplaatst alsof je Simon de Montfort zo op zijn ros de hoek om kunt zien stappen. Je krijgt gewoon zin om zo'n kruistocht mee te maken en wat ongelovigen en ketters op hun bek te slaan.
Na de wandeling en de route door de burcht zijn we nog even de stad ingelopen (op 10 minuten) en hebben daar nog een beetje de markt overgelopen. De winkelstraatjes stellen niet zo heel veel voor, dus daar hoef je het niet voor te doen. Zowel de goederenmarkt als die in les Halles waren eigenlijk al over en deels opgeruimd en dat zou eigenlijk nog wel leuk geweest zijn aan de stad zelf. Het ijsje op een terrasje smaakte in ieder geval uitstekend, ondanks het godsvermogen, dat je hier voor alles kwijt bent. Maar goed, dat weet je en dat betaal je in Amsterdam op het Rembrandtsplein ook.
Rond half 2 waren we weer terug op de camping en hebben de camper even volledig opgetopt (water en diesel), zodat we morgen zonder problemen en tekortkomingen op pad kunnen. Dat zal richting Foix zijn en dus dieper het Katharengebied in.
 
Zondag 1 augustus 2004
Nou, daar staan we dan aan de voet van de PyreneeŽn. Een ervaring rijker, ook mooie dingen gezien, lekker uitgeslapen en toch ook weer eens een lekke band gehad. Uiteraard van de dubbellucht achter en uiteraard ook de binnenste band. Het zal ook nooit eens lekker gemakkelijk gaan. Vanochtend zijn we de camping bij Carcassonne afgereden en vervolgens toerden we door een mooi glooiend landschap met veel wijngaarden. Bij Limoux zijn Brecht en ik even een wijn-cave ingelopen en hebben daar een tweetal dozen mooie wijn gekocht. Een met een zware Chardonnay en een met een variŽteit aan champagnes uit deze streek. Niet echt goedkoop, maar toch wel de betere wijnsoorten en vervolgens mij uitstekend voor de feestdagen, die nog komen gaan.
Daarna arriveerden we al snel bij ons doel: het Dinosaurusmuseum in Esperaza (N 42 93.566 E 002 21758). De entree was weer eens overweldigend: Ä 6,50 voor volwassenen en Ä 5 voor kinderen. Dan ben je dus met een groot gezin een klein kapitaal lichter. Maar al met al toch de moeite waard. Veel reconstructies, diorama's, kasten met fossielen en veel uitleg over dino's en hun nesten. Aansluitend zat er nog een hoedenmuseumpje en dat geeft uiteraard altijd weer reden toch vele lachwekkende foto's. Esperaza schijnt aan het begin van de 20e eeuw het centrum van de barettenproductie te zijn geweest. Veel mooie oude foto's van mensen achter viltproductie apparatuur en een tentoonstelling van de machines en een leuke collectie uitgestalde hoedjes. En uiteraard geen toezicht, zodat bijna ieder exemplaar wel op een of ander hoofd terechtkwam.
Vervolgens reden we door naar het opgravingterrein in de bergen bij Campagne sur Aude (N 42 91.910 E 002 19.557), waar men nu nog bezig is met het uitgraven van dinosaurus 'Eva'. We waren ietwat vroeg en dat na een redelijk ruige tocht over landweggetjes naar boven toe. Er was nog niemand en tot mijn schrik zag ik dat de voornoemde band plat stond. En dat bij een omgevingstemperatuur van bijna 40 Celsius, zonder een stukje schaduw en op een onverhard zandpad op een behoorlijk steile helling. Dat zijn echt ideale omstandigheden om een band te verwisselen. Na een half uur klooien heb ik alles gewoon weer de auto ingegooid en zijn we de rondleiding bij gaan wonen van een van de intussen gearriveerde archeologen. Mijn gedachten zaten uiteraard elders en het rappe Frans van de bruine bink was zo'n 50% te snel voor mij. Hele delen gingen er aan mij voorbij en dat is natuurlijk wel jammer, want over een opgraving van een Tyrannosaurus heen lopen, die daar half opgegraven ligt in dit Jurassic Parc, is uiteraard een nogal ludieke situatie. Maar goed, de man bleef geduldig uitleg geven en na een uur moesten we dan vervolgens de berg weer af. Toch maar heel rustig met een lekke band in zijn 1 naar beneden en op een vluchtstrook aan de weg de band gewisseld. Dat was daar binnen drie kwartier gepiept. Ben ik even blij dat wij dubbel lucht op onze camper hebben zitten. Morgen dan maar een gelegenheid opzoeken om het vermaledijde ding te laten plakken cq te laten vervangen. Dat zien we dan wel weer.
Nu staan we op de Camping Municipal (N 42 52.388 E 002 10.479) in Quillan. Ook die konden we 1,2,3 niet vinden omdat de bordjes nogal onduidelijk aangegeven stonden. De camping is netjes, maar stelt verder niet zo veel voor, de voorzieningen zijn simpel maar keurig en daar is de prijs dan ook naar. Ook de temperatuur blijft walgelijk hoog en is nog steeds niet beneden de 38 graden gedaald. De airco draait overuren en de ventilator voor de koelkast staat op vol vermogen. Mijn biertje en wijntje moeten uiteraard wel lekker koud zijn straks. De dames zijn douchen en ik ga iets kouds inschenken. Morgen gaan we verder het Katharenland in en komen we dicht bij een van de afstudeeropdrachten van ondergetekende: het bergdorpje Montaillou en het kasteel Montsegur. Ook wippen we nog even bij de grot binnen, die als een fluitketeltje ieder kwartier een paar miljoen water loost in een spuiter. Ben benieuwd wat de meiden (ze zijn nu in deze hitte aan het volleyballen) daar van vinden. Ik hoop alleen dat de temperatuur eens naar wat meer acceptabele niveau's afdaalt. Dan wordt de lust om iets meer te doen misschien ook iets hoger. Deze warmte is echt afmattend.
 
Maandag 2 augustus 2004
We staan aan de rivier in Ax-les-Thermes. Het water kolkt lekker fanatiek aan onze plek voorbij op de Camping Municipal Malazeou (N 42 43.651 E 001 49.428) van dit toch wel mondaine kuuroord. Maar voor we er waren, hebben we natuurlijk eerst e.e.a. gedaan en bezocht.
De wekker ging deze morgen om 8 uur en om half negen zaten we al aan het warme stokbrood en de koffie. De temperaturen begonnen al op te lopen en een ruim half uur erna waren we al op weg. Eerst een garage gezocht, die de band wilde repareren. De tweede had tijd en deed dit voor Ä 5 en een kwartier later waren we al weer op weg. Gauw even de laatste boodschappen doen bij mr. Ed en dan verder naar het noorden. Meteen bij het uitrijden van het dorp gingen we al stijl omhoog en dit zouden we de rest van de dag verder ook blijven doen. Een dikke drie kwartier later stoomden we het parkeerterreintje op van de Fontaine de Fontestorbes (N 42 53.568 E 001 55.646) en even later waren we getuigen van het vullen en leegbloepen van deze grot. Echt lollig: je kunt over stepstones de grot in. Er zit een balustrade langs om je evenwicht te bewaren. Het grootste deel van het jaar stroomt de bron gestaag en levert 1800 liter water per seconde. In de zomer (van juli tot november), als het wat droger wordt, besluit de bron ineens om met intervallen te gaan werken. Als de ketel (de holte in de achterliggende grot) zich opvult, dan stroomt er bijna geen water uit de spleet in de voorste grot. Als de ketel zich gevuld heeft, dan bloept de grot in een keer helemaal leeg en stroomt er meer dan 3.000 liter p/s door de spleet naar buiten en staan de stepstones zeker niet meer droog. Dan heb je dus natte voeten. En dit gebeurt dan ieder kwartier tot half uur (een beetje afhankelijk van de regen en het seizoen in het jaar). Leuk om te zien. Dat vonden ze duizenden jaren geleden ook al, want er zijn zelfs geschriften uit de Romeinse tijd, die hier naar verwijzen. Uiteraard levert het gegeven ook in later tijden stof voor gedichten, mysteriŽn en verhalen. Ook alleraardigst om aan de overkant tegen uitermate betaalbare tarieven een lekkere verse bak koffie te halen en deze onder de bomen te nuttigen. Het fijne van deze plek is, dat het water dusdanig koud is, dat het ook de directe omgeving afkoelt. Dus je bent steeds meer genegen om je vertrek uit te stellen, daar je weet dat een paar honderd meter verder de temperatuur weer skyhigh wordt. Maar goed, je kunt niet aan het uitstellen blijven. Dus op naar de volgende attractie: Montsegur.
Het kasteel zie je al heel ver van te voren heel hoog in de lucht liggen op een volstrekt ontoegankelijke bergtop in dit Katharengebied. Hoe ze het toch voor mekaar kregen ruim achthonderd jaar geleden, vraag je je met recht af. Het gebied is echt vol met ruines, legendes en de prachtigste wandelingen. Uiteraard is het triest, dat je dan zo kunt genieten van een omgeving, die gekenschetst wordt door het behoorlijke bloederige ingrijpen van de Inquisitie in de 12e en 13e eeuw. En dat allemaal omdat men hier een beetje anders geloofde, dan de rooms-katholieke kerk voorschreef. Ruim tweehonderd mensen op de brandstapel, maar ja, in Burundi komt dit ook nog dagelijks voor en halen we de schouders er voor op als we dit soort berichten in de krant lezen.
Via een steile weg kom via het bijbehorende bergdorpje halverwege de berg bij de parkeerplaats (N 42 52.445 E 001 49.637). Hier begint ook de pittige wandeling naar het kasteel, dat op een ruim 1200 meter hoge top ligt. Je vraagt je af hoe men dit kasteel uiteindelijk veroverde, want ik moet er niet aan denken, dat je deze klim met harnas, wapentuig en andere oorlogsmiddelen zou moeten maken. Er staat een half uur voor, en die heb je ook echt nodig. Goed en veel water meenemen, want onderweg is er (behalve de zon) niets te verkrijgen. Halverwege zit er een oude kerel in een hokje van 1 bij 1 en die heeft rond het middaguur al een behoorlijke drankwalm om zich heen hangen. Prijzen zijn een paar Euro de man en die worden dan verder waarschijnlijk besteed aan de mans persoonlijke drankvoorraad. Want het pad is klimmen, klauteren en glijden. Onderhoud is er in geen jaren gepleegd en de staat van het kasteel laat ernstig te wensen over. Maar de kick van het klimmen en het formidabele uitzicht over geheel Zuid-Frankrijk heen is dit alles dubbel en dwars waard. Eindeloos ver kun je kijken. Prachtig gewoon.
Uiteraard staat de afdaling niet in verhouding met het klimmen en kom je zonder natte rug retour op de parkeerplaats. Daar hebben we onze 2 mutsen (die weigerden mee te gaan) weer vergezeld en zijn we gezamenlijk in de camper weer retour gereden naar de bloepbron. Ons navigatiesysteem wilde ons in het dorpje Montsegur naar rechts sturen, maar dit landweggetje zag ik echt even niet zitten om met de camper te berijden. Ik denk dat we al heel snel vastgelopen zouden zijn onder de overhangende takken van de naast deze weg liggende bomen. Dus toch maar even een stukje om.
Via prachtige valleien, groene dalen (met zat kampeermogelijkheden onderweg) zijn we in anderhalf uur doorgereden naar Ax-les-Thermes. De remmen krijgen enorm op hun sodemieter omdat je van heel hoog in een heel kort tijdsbestek afdaalt naar heel laag. Het stadje straalt echt iets mondains uit en de goed bewegwijzerde Municipal waar we opstaan is echt heel behoorlijk. Wel groot voor ons doen en heel erg Frans. Bijna geen buitenlanders, maar voor Frankrijk hele behoorlijke plaatsen en niet overdreven druk. Wij hadden natuurlijk weer de strontmazzel dat we direct aan het water van de rivier konden gaan staan dus de meiden zijn de eerste paar uur heerlijk aan het poedelen en klooien geweest in de rivier. Wat is er mooier dan je in een stroomversnelling te werpen en dan na 100 meter weer aan de kant te klimmen. En dat keer op keer. Een goede plek dus, aanbevelenswaardig en voor ons een reden om een dag langer te blijven. Ik heb de gerepareerde band weer onder de auto gehangen en ik hoop dat ik die voorlopig niet meer hoef te gebruiken. Morgen de stad bezoeken, en daarna de rest van de dag lekker in de rivier rotzooien. Gewoon een dagje lekker nietsdoen, want dat is ook vakantie houden.
Iedereen zit uit te buiken, want het thema van de bbq vanavond was Franse saucijzen. Heerlijk van smaak, maar toch ook wel moddervet. Echt tijd om zodadelijk een lekker flesje wijn open te rukken en dan plat te gaan. Iedereen is moe en het geruis van het water voor onze deur laat allen gapen. Morgen het stadje in en dus weinig doen.
 
Woensdag 4 augustus 2004
Goed, we staan nu op camping Bellevue in Ria - Sirach (N 42 36.240 E 002 23.880). Even recapituleren: gisteren hebben we een uitermate relaxed dagje gehad in Ax-Les-Thermes. 's Ochtends lekker en lang uitgeslapen en daarna lekker ontbeten om vervolgens op pad te gaan naar het stadje. Dat ligt dus op een kwartiertje wandelen van de camping en dat is echt een leuk pad om te gaan. We hadden verder nog de mazzel dat het marktdag was, dus de tassen werden gevuld met lekkere provinciaalse worstjes, groenten  en uiteraard weer eens een shirtje voor muts Heycke.
Op het pleintje konden we de vermoeide voetjes even lekker laten weken in het leprozenbad. Dat is dus een bad van 10 x 10 meter met een temperatuur van 40 - 50 Celcius. Bij de inlaat van de fontein is het wel 77 graden en kun je het water ook drinken mits het een beetje afgekoeld is. Alsof je eierwater zit te drinken, zo goor! Daarna lekker een ijsje (zo groot en lekker) en weer retour naar de camping. De verplichte ronde met ansichtkaarten is gedaan en op de camping doken de meiden lekker de rivier in om zich mee te laten drijven in de diverse stroomversnellingen. Dat lokt best wel bekijks, want die maffe Fransozen blijven aan de kant en zullen dit echt niet zelf ook gaan doen. Paps deed zijn ligstoel op zijn allerachterste stand en was zo vertrokken (overigens pas voor het eerst op deze vakantie). De rest van de dag werd gevuld met stokbroodjes Brie, lekkere harde provinciaalse worstjes, en bier. Bier? Ja bier. En daarna wijn. Veel wijn. En een barbecue. Nou, dan heb je het compleet. Gewoon lekker; en een heel stuk opgeschoten in mijn boek.
Vandaag zijn we te laat vertrokken (Brecht kan geen wekker zetten en zou op de fiets brood halen). Maakt niet uit. Dan maar een uur later in de richting van Andorra om verder langs de Spaanse grens te rijden. Bij de Col de Puymorens namen we de toltunnel richting Mont-Louis: dat was zeer professioneel en snel om dan vervolgens weer tientallen kilometers door dorpjes en gehuchten heen te rijden. Iedereen vroeg zich de zin van dit alles af. In the middle of nowhere zo'n groot project van nergens naar nix. What a waste of money!
Een uurtje later kwamen we via het hoogst gelegen stadje Mont Louis (met een prachtige vestingmuur) bij de zonneoven van Odeillo (le Grand Four d'Odeillo - Font Romeu: N). Ik kon mij dit geval herinneren uit de aardrijkskundeboekjes van het jaar kruik en had mij voorgenomen hier een bezoek aan te brengen. Nou, en dat hebben we dus gedaan. Vanaf de berghelling, waar je vanaf komt rijden, is het echt een heel imposant gezicht. Een flatgebouw van een verdieping of acht met aan een kant over het gehele oppervlak een uitholling die gevuld is met spiegels. Daarvoor staat een toren (dat is de oven) en iets verder een heuvel met allemaal spiegels die de zon volgen en de stralen reflecteren naar de uitgeholde flat, die het uiteindelijk weer reflecteert in de oven. En dan heb je een straal met een temperatuur van 6000 graden Celsius en dus meteen het heetste punt op aarde. Die hitte wordt gebruikt om experimenten te doen en nieuwe materialen te ontwikkelen. De tentoonstelling is de moeite waard ondanks dat alle uitleg in het Frans is en de prijs exorbitant hoog voor Nederlandse begrippen. Maar aan de andere kant werd er speciaal voor ons een Engels versie van de film gedraaid en hadden we de gehele bioscoop voor ons gezin om de uitleg over de functies en doeleinden van de zonneoven in een privť-sfeer te krijgen. Bereninteressant, te meer daar de rest van de expositie de mogelijkheid bood om middels het indrukken van knopjes alles aanschouwelijk te maken. Kortom: leuk en een aanrader. Vooral de holle spiegel waar je vanaf 2 kanten door heen kunt kijken en elkaars spiegelbeeld kun aanraken, trok volop bekijks bij de dames. Ook bij mij trouwens, want dat gaat echt je voorstellingsvermogen te buiten. Zo maf, dat je iemands 'hologram' aanraakt, maar dat er daar op die plek waar je hand is niets tastbaars is.
Daarna zijn we doorgereden naar de Gorges de GaranÁa. Het weer betrok op dit kleine stukje, maar het was gelukkig nog steeds droog. De parkeerplaats bij Thues-entre-Valls (N 42 31.347 E 002 13.289) was prima voorzien voor campers. Je kunt er zelfs voor Ä 4 per dag parkeren en dan er prima de nacht doorbrengen. Er is een mogelijkheid om water op te toppen en te lozen en je staat er prachtig beschermd onder de bomen op een speciaal camperterrein. Het spectaculaire treintje 'le Train Jaune' komt er op enkele meters op gezette tijden voorbij en je kunt er daar zo op of afstappen. Het schijnt wel, dat de trein behoorlijk kostbaar en erg druk is, maar dat mag je er natuurlijk niet van weerhouden om deze toeristische spoorlijn te nemen. De route voor het wandelen begint echt op 10 m afstand en je hebt er de keuze uit 2 exemplaren. Een lange en een korte. Wij kozen voor de korte van drie uur en hebben deze met de klok meegelopen. Eerst loop je door de kloof zelf en bij het bruggetje hebben wij links aangehouden om vervolgens stevig te klimmen. Onderweg zijn er enkele aardverschuivingen geweest, maar het pad blijft gewoon goed zichtbaar. Na ongeveer anderhalf uur kom je weer bij de rivier en volg je deze weer een stukje stroomafwaarts. Dan, na een paar honderd meter, komt er op hele spectaculaire wijze een hangbrug. Daar mag je per stuk overheen en uiteraard slingert alles en nog wat onderweg. Dan klim je weer een stuk en kom je aan over hangende galerijen, die je kunt volgen met een touw in de hand. Allemaal hartstikke leuk, ware het niet, dat wij echt bijna alles in de hozende regen hebben moeten lopen. Niet een buitje, nee, gewoon bakken uit de lucht. Zodanig dat ook het toch al gevaarlijke pad, dat je lopen moet, een stromende rivier op zichzelf wordt. Uiteraard hadden we geen regenjassen mee, dus binnen de kortste keren waren we tot op de draad nat. En dan wordt het ook nog eens koud. Al ander halve week komt de temperatuur niet beneden de vijfendertig graden en nu wordt het op deze hoogte ineens niet warmer in de regen dan 15 graden. Shit dus. Volgende keer gewoon regenjassen mee.
Al met al was de wandeling echt heel spectaculair en zou ik persoonlijk er voor gekozen hebben daar op het terrein te overnachten en dan eventueel de volgende dag de andere route te lopen. Die schijnt ook heel mooi te zijn. De dames besloten anders (en ik ben maar alleen): warme douches en lekker eten moest er komen. Dus op het parkeerterrein maar heel snel omgekleed, de natte zooi in vuilniszakken gedaan en dan snel, voordat het donker wordt in de bergen, weer op pad om een camping te zoeken. En dat valt dan uiteraard op zo'n moment niet mee. Twee reden we er zo voorbij. Naambordjes kwamen pas 20 m van te voren. Dus daar viel niet meer op te remmen en dat zal voor iedereen wel gelden. Dat kan ook echt niet, want de weg is er gewoon levensgevaarlijk. Je kunt in de bergen geen honderd meter voor je uit kijken vanwege het bochtenwerk, dan schemert het ook nog eens en hoost het met bakken uit de lucht. Wat wil je nog meer? Zeker geen uren meer rijden tot aan Perpignan ofzo.
We reden door een prachtige burchtstad (Villefranche-de-Conflent) en dat gaan we zeker in de toekomst nog eens bezoeken. Maar daar hadden we nu geen tijd meer voor, dus bij Ria eraf en nu staan we op een alleraardigst campinkje hoog in de bergen. Echt Frans, kleine plekjes afgezet met Hybiscusboompjes en met een prachtig uitzicht over het dal. Prima voorzieningen, maar simpel en de prijs wordt je niet warm van. Aanbevelenswaardig.
Morgen gaan we de zon opzoeken en proberen aan een strand te eindigen. Dat hebben we wel verdiend na zo'n wandeling en zo'n regen.
 
Vrijdag 6 augustus 2004
Het is ruim 30 graden, de zon staat hoog aan de hemel en we hebben meer dan duizend mensen om ons heen. En toch is het niet storend. We staan op camping Laguna (N 42 14.102 E 003 07. 230) in de buurt van Roses aan de Spaanse Costa Brava. De campings hier aan de kust zijn allemaal enorm, dus de keuze was voor ons gemakkelijk. De eerste die zich aanbood en plek had, was al goed genoeg, en ik denk dat we redelijk goed gemazzeld hebben. De plekken zijn riant: de camper staat er ruim, het tentje staat opgezet en we hebben een enorme leefruimte om te zitten. Het strand is honderd meter het pad af en is erg ruim, schoon en veilig voor kinderen. Het loopt langzaam af en bestaat uit fijn zand. De camping is uiteraard een grote Nederlandse en Duitse kolonie van de bekende zonaanbidder in categorie 'Johnnie en Anita'. Allemaal mensen die vier weken op de zelfde camping blijven en iedere dag de zon opzoeken. Iedereen die hier loopt ziet er ook ranzig bruin uit: de dames zijn uiteraard op strategische plekken voorzien van de bekende dolfijntjes. De heren hebben om hun status te tonen een ietwat dikke gouden ketting om. Voor zover de mensen.
We zijn hier gisteren gearriveerd na een rijtocht van een dikke drie uur. Eerst vanuit de Pyreneeen via Prades naar Perpignan en vandaar uit over de Peage richting Barcelona om na de grens de derde afslag te pakken naar Roses. Op de rotonde voor Roses hebben we het bordje 'camping 4 km' gepakt en even later hadden we op deze camping onze riante plek. De voorzieningen zijn uitmuntend: schoon, voldoende en zijn goed verdeeld over het enorme complex. Er is een zwembad, een winkel, een restaurant en weet ik veel wat nog meer. Ik denk dat niet veel mensen het terrein afkomen om wat dan ook te doen.
Wij zijn van plan een dag of drie te blijven en dan door te gaan naar Barcelona. Brecht wil daar graag heen. Nu ga ik met Veerle eerst zwemmen en de nieuwe trampoline in gebruik nemen. Die hadden we van de Airmiles bij elkaar gespaard en is een dusdanig groot ding, dat ze dit niet alleen kan dragen. De rest van de dagen zal worden ingevuld met Johnnie-en-Anita-gedrag: zonnen en nietsdoen. En uiteraard een deuk slaan in de voorraad van de brouwer en de wijnboer.
 
Maandag 9 augustus 2004
Nu staan we ergens in de Spaanse PyreneeŽn en het gat heet Santa Pau. De camping is een leuke en heet 'Lava' (N 42 09.088 E 002 32.758). De reden voor deze naam is het feit, dat je hier tussen ruim veertig vulkanen staat in een kraterlandschap met veel geŽrodeerde lava. De camping is netjes, ruime plaatsen en typisch Spaans. Er staan helemaal geen buitenlanders en volgens mij zijn er behoorlijk wat voorzieningen op de camping en erbuiten, die best wel leuk zijn (paardrijden; de vulkanen bezoeken met een omgebouwde trekker etc.). De wandelroutes zijn op loopafstand en de camping heeft een prima zwembad voor klein en groot, het is schoon en er is zelfs een bar met restaurant.
Vandaag zijn we op redelijke tijd vertrokken vanuit camping Lanterne. Eerst richting een nabijgelegen plaatsje (San Pescadore) om wat camperonderdelen te pakken te krijgen (een plastic hoekstuk voor de Fiamma luifel => niet gelukt / een slotje voor het aso-luik => wel gelukt). Camping Lanterne is prima bevallen. Groot met veel voorzieningen en dientengevolge ook duur. Maar ik denk niet dat je veel goedkoper uitkomt hier op de Costa Brava. Ä 50 voor een nacht ben je gewoon kwijt per nacht. Maar dan heb je ook strand op loopafstand en betaalbare supermarkt op de camping. Je hoeft er niet af en dat kan ook wat waard zijn. Voor ons was het gewoon lekker ontspannen met veel zwemmen, vliegeren, drollemollen, springen vanaf de trampoline in het water, surfen met dezelfde trampoline over de hoge golfen aan het eind van de middag en 's avonds lekker eten en zuipen. Gewoon lekker ontspannen en dus iedere euro waard.
Nu staan we dus in Santa Pau temidden van de vulkanen. Ook erg mooi en ook weer op een mooie ruime camping. De vulkanen staan op loopafstand en zijn dus echt goed bereikbaar. De hellingen zijn wel stijl, maar met enige inspanning goed te doen.
Vanochtend hebben we in Castello eerst nog boodschappen gedaan bij de Champion en zijn daarna via Figueres en Besalu richting de PyreneeŽn gereden. De doortocht door eerstgenoemde stad met een museum van Dali is dus een regelrechte ramp. Ieder stoplicht heb je tegen en het duurt echt gewoon ruim een half uur om dit stadje te omzeilen. Daarna zijn we doorgereden naar Besalu (N 42 20.030 E 002 69.892) en hebben daar een uitermate verrassende stadswandeling gemaakt door een middeleeuwse stadskern. Prachtig om te doen en zeker niet te versmaden. Prachtige ommuring met machtige Romaanse brug over de rivier, poorten met valhekken, steegjes, kerkjes, pleintjes en magnifieke doorkijkjes en uitzichten. Niet aan voorbij gaan maar echt bezoeken. Je kunt het in anderhalf uur doen en je ziet er echt een van de mooiste stadjes ooit. Plattegrondjes zijn te verkrijgen bij de stads VVV (kantoor bij de brug en ook op het plein in het centrum). De kerkjes kun je alleen in met een georganiseerd bezoek, maar laat je daardoor niet afschrikken. We hebben ze niet gemist. Er is zat anders te zien (en er wordt nog steeds opgegraven) en dat is de moeite van een tussenstop op deze route meer dan waard.
Daarna reden we in een half uur via Olot door naar het informatiecentrum (stelt geen zak voor) van het Parc Natural de la Zona Volcanica de la Garrotxa (N 42 09.294 E 002 30.960) en hebben vandaar uit een leuke wandeling gemaakt door dit toch wel aparte natuurgebied met allemaal gevallen lavastenen. Dit rondje duurde ongeveer een uur en is voor iedereen over de keurige paden goed te doen.
Daarna reden we door naar de even verder gelegen Vulkaan Santa Margarida (N 42 08.895 E 002 32.610). Dit is een ietwat stevigere klim met een behoorlijke steil pad naar boven van ongeveer anderhalf uur heen en terug en vergt iets meer van de spiertjes. Wel prachtig kronkelend door het bos tot aan de rand van de vulkaan en dan via een pad naar beneden om uiteindelijk bij het kapelletje uit te komen. Onderweg veel mooie planten en vlinders gezien en alles is er werkelijk prachtig groen en fris.
Recht tegenover de parkeerplaats van deze wandeling is de ingang naar camping Lava en een half uur later lagen we in het prachtige zwembad en werd het zwarte lavastof er weer afgeweekt en was iedereen weer heerlijk opgefrist. De bbq er na met veel verse garnalen en een uitstekende Paella stilde iedere honger en de diverse flessen rosť (al dan niet voorzien van prik) stilden ieders dorst.
Morgen brengt het allemaal weer nieuwigheden, dus dat zien we dan wel weer. Niets is gepland, dus alles moet kunnen. Ik denk dat we zo'n beetje onder Andorra uitkomen of misschien wel midden in dit bergstaatje. We zien wel, daar hebben we een camper voor.
 
Woensdag 11 augustus 2004
Momenteel zitten we heerlijk stokbrood te eten op camping Stel in de vakantieplaats Puigcerda (N 42 26.445 E 001 56.399). We zijn hier omgeven in dit dal door de bergen en het gebied is duidelijk in opkomst voor de wintersport. Overal zie je hotels en restaurants of ander vertier. De Franse grens is op nog geen driehonderd meter afstand en ons doel is via de Spaanse PyreneeŽn over la Seu d'Urgell door te rijden naar Andorra. Camping Stel is een wat grotere terassencamping met alle mogelijke voorzieningen voor een wat langer verblijf. Veel toeters en bellen dus. Keurig, ruim en duur. Maar ja, daar zijn we al lang achter. Het moet allemaal betaald worden, of je het nu gebruikt of niet.
Na ons vertrek uit Santa Pau, reden we rustig via Olot richting Santa Joan de Abdesses (N 42 23.423 E 002 28.442). Een aardig stadje met een nogal oude (9e en 10e eeuwse) van origine Benedictijner abdij in complete staat. Wel erg donker, maar verder aardig om er even een tussenstop voor te maken. Het is omdat je er doorheen komt, want er voor omrijden zou ik niet doen. Aangrenzend is een klein museumpje met wat vondsten uit deze abdij en in de kerk zie je een prachtige kruisafname uit de middeleeuwen in een werkelijk perfecte staat. Over de rivier is een prachtige Romaanse brug gebouwd, zoals we die 2 jaar geleden ook gezien hebben in de PyreneeŽn bij Santa Isabella. Echt zo'n steil omhooglopende met zo'n scherpe knik in het midden. Parkeren is nogal moeilijk, maar wordt wel aangegeven bij binnenkomst in de stad. Tegenover het klooster is een behoorlijk grote parkeergelegenheid voor campers en bussen.
Daarna werd het een nogal heftige dag omdat we over een van de hoogste bergpassen (Col des Canes) heen moesten (ruim 1800 m.). Voor mijn gevoel bleven we maar omhooggaan. Het was de bedoeling om in Ribes de Freser (N 42 30.087 E 002 16.645) met de Cremella (een bergtreintje) door dit meest ruige gebied van de PyreneeŽn naar het bedevaartsoord Nubia te gaan, maar daar kwam helemaal niets van. We zijn drie keer het hele dorp doorgereden en konden nergens een parkeerplekkie vinden voor de camper. Verder is het dorp zo nauw dat je gewoon van gevel tot gevel de straten vult. Moet je je voorstellen dat je dan een tegenligger krijgt en alles in zijn achteruit moet doen. Daar wil je niet bij nadenken. Kortom: het dorp is er niet op ingericht om dit soort activiteiten te organiseren. Jammer, maar helaas.
Daarna over die berucht pas Puerto de Toses (tel daar dus echt drie uur voor) en daarna was het merendeel zo wagenziek (ondanks de pauze en het broodje op het hoogste punt) en ik zelf zo gaar van het geconcentreerde rijden, dat ik gewoon niet meer verder wou. Dus de eerste de beste camping op en daar staan we dan ook nu.
 
Donderdag 12 augustus 2004
Ik heb het hele middengedeelte van de camping voor me alleen. Het zwembad is leeg en alles is in diepe rust. Brecht, Dieuwer en Veerle hebben een reddingsvest aan en zijn met een kano het meer op. Heycke heeft de hengel en is gaan vissen. Waar Wen is, heb ik geen idee van maar die is ongetwijfeld ergens in de buurt.
Ik ben even de draad kwijt en moet ergens hier voorgaand e.e.a. corrigeren. Volgens mijn verslag waren we gisteren op camping Stel aan de Spaanse kant van de PyreneeŽn, maar gisteren zijn we naar Andorra geweest. Zal dus wel ergens een dag verschoven zijn.
Andorra dus. Ik kan er heel kort over zijn: gewoon overslaan. Zelden heb ik zo'n waardeloos commercieel georiŽnteerd gebied gezien. Je bent de grens met Spanje nog niet over of vrijwel direct komt het ene grote warenhuis (en dan bedoel ik dus ook echt groot) na het andere langs de kant van de weg voorbij. Uiteraard hebben wij (anders waren we geen recht geaarde Hollanders) ook onze inkopen gedaan en het scheelt inderdaad bakken met geld. Op flessen met sterke drank ben je gewoon 35% goedkoper uit. Wijn idem dito en parfum en sigaretten, alsmede diesel voor de auto ook. En dan heb je meteen al het leuke van Andorra gehad. Ongetwijfeld zullen er ook positieve kanten aan dit land zijn, maar ik heb ze niet kunnen ontdekken. Of het moeten de vergezichten zijn, maar daar kun je als chauffeur in zo'n gebied zo weinig mee. De wegen zijn er te smal, te kronkelig en te druk.
Onze pratende navigator (Bep in de volksmond) had het er moeilijk mee, want die kon door de hoge bergen en diepe dalen geen enkele satelliet meer ontdekken. Mijn eigen Bep, waar ik nu zo'n 20 jaar mee getrouwd ben, had het moeilijk met kaartlezen, want daar kwamen vanwege de haarspeldbochten de stokbroodjes met brie en chorizo van die ochtend bij omhoog. En ik had het moeilijk met het drukke verkeer en de nauwe straten van Andorra la Vella. Kortom: geen ideale combinatie. Maar daarentegen hebben we wel weer een hoofdstad aan ons lijstje kunnen toevoegen. En wat voor een.
De hoofdstad, waar al het verkeer van het land doorheen moet (Andorra kent eigenlijk alleen maar 2 doorgaande wegen) is rampzalig, straalt weinig uit, maar moet wel het ultieme paradijs voor motorrijders zijn. Zelden hebben we zoveel motorwinkels gezien: en dan op allerlei gebied. Van kleding, naar motorfietsen, tuning-kits, wielen, etc etc. Een gevolg is dat je ook nog nooit zoveel levensgevaarlijke idioten in de bergen hebt meegemaakt, die met een knie op het wegdek in een bocht zonder enig overzicht toch gewoon gaan inhalen. Meerdere malen zagen we het toch maar weer heel ternauwernood goed aflopen.
Maar goed, in de consternatie hebben we de afslag, die WoMo suggereerde naar een of andere mooie wandeling bij St. Miquel d'Engolasters, helemaal gemist en stonden we binnen no-time via de hoge pas van 2400 meter weer bij de Franse grens. Nou, dat was dus Andorra en voor die ene wandeling keer ik de camper echt niet meer om. Heb je er niets te zoeken, ga er dan ook niet heen. Er zijn zat mooiere en vriendelijkere gebieden in de PyreneeŽn te vinden.
Het tegenliggende verkeer bij de Franse grens zorgde op de andere weghelft voor een file van meer dan 10 km. Hadden wij gelukkig geen last van, maar er stonden zat vakantiegangers tussen deze Franse koopjesjagers, die naar dit oord op en neren voor een financieel voordeel (diesel scheelt al meer dan 35% in prijs). Houdt er dus rekening mee, dat als je vanuit Frankrijk naar Andorra wenst te gaan, je hier echt ruim de tijd voor neemt. Tien km file is niets voor deze grensovergang.
Via Ax-Les-Thermes zijn we doorgereden naar Mercus, dat even onder Foix ligt. Daar staan we nu op camping du Lac (N 42 52.287 E 001 37.289). Een uitermate lief terreintje aan een meertje, met prachtige voorzieningen, ruime plaatsen en grote rust. Het enige geluid dat je hier hoort is de trein die ieder uur langskomt en zelfs dat stoort niet eens. De camping kent een aardig, maar piepklein zwembadje en een camperverzorgingsplaats.
Deze ochtend zijn we met een bootje door een ondergrondse rivier bij Labouiche (N 43 00.139 E 001 34.457) gevaren. Dit gehucht ligt op 8 km noord van Foix en je komt er via een nogal slingerig landweggetje. Je gaat daar met diverse bootjes (want je moet een paar keer overstappen onderweg) over een onderaardse rivier en krijgt daar uiteraard allerlei stalagtieten en -mieten en ondergrondse watervalletjes te zien. Ook hier hebben ze de bekende namen (olifant, Maria met kind, de ogen, Buddah etc etc), maar het leuke is gewoon de boottocht. Wij hadden de mazzel, dat onze roerganger (die ons echt met 12 man alleen met de hand aan touwen voortrekt over een afstand van 1,7 km) een lolbroek was en de gekste capriolen uithaalde. Ik verzeker je dat je als je 70 m onder de grond bent en hij het licht uitdoet, dat dit dan erg donker is! Ook het hoedje van Heycke was erg populair en verwisselde meerdere malen van eigenaar. Overigens leverde dit onze bootsman wel een natte kop op. Je zult het weten: met een Mek valt niet te spotten.
Na dit leuke maar ook weer kostbare bezoek zijn we teruggereden naar Foix (N 42 96.408 E 001 61.098) en konden de camper, ondanks de drukte in deze toeristenstad, goed kwijt bij de parkeerplaatsen langs de rivier. Via de steegjes en pittoreske straatjes klommen we naar het hooggelegen kasteel en bezochten deze na ook hier weer een behoorlijk entreebedrag betaald te hebben. Frankrijk is gewoon erg duur. In het kasteel zijn diverse (voor ons nietszeggende) exposities, maar de uitzichten en de torens zijn gewoon machtig en iedere euro meer dan waard. Het kasteel zelf is een allegaartje van stijlen, bouwsels en aanverwante zaken. Dat komt eigenlijk omdat het altijd bewoond is gebleven vanaf de 11e eeuw. Dan krijg je aanbouwsels, verbouwingen, uitbreidingen etc. Ziet er op zich allemaal wel leuk uit en zorgt voor mooie plaatjes vanuit het rondomliggende gebied. In de avonduren is er een Son et Lumiere, maar dat begint pas om 22.00 uur en dat vind ik dan net weer te laat om via de bergpasjes met de camper terug te moeten rijden. Overdag is het al uitkijken geblazen, laat staan in het donker.
Halverwege de middag waren we weer terug op de camping en konden we de verse broodjes van de bakker eten met de overheerlijke Franse kaasjes. Zodadelijk gaat er een wijntje in en zal ik me eens op de route voor de terugreis gaan concentreren. We willen in 3 rustige etappes naar Nederland terug, zodat we daar zondag een keer bijtijds aankomen.
 
Zondag 15 augustus 2004
Alles en allemaal weer veilig thuis. De camper staat op het pad, de dames hebben het merendeel van de spullen al weer uitgeladen en de wasmachine draait volle toeren.
We vertrokken rond 10.00 uur van de camping en reden noordwaarts richting Toulouse. Het eerste deel is nog niet echt snelweg, dus daar zitten nog wat haperingen in en schiet niet echt op, maar daar wordt aan gewerkt. De vierbaans wegen zijn deels al berijdbaar, dus nog een jaar of wat en dan kun je vanaf Foix gewoon lekker crossen naar ons koude kikkerlandje. Uiteraard zullen er dan tolgelden betaald moeten gaan worden, want ook in Frankrijk gaat alleen maar de zon voor nop op.
Op de camping du Lac hebben de dames nog lekker gekanood en de pap heeft gewoon lekker op een stoel zitten luieren met een boek in zijn ene hand en een glas wijn in de andere. Wat wil je nog meer? Wat dat betreft is dit dus echt een vakantie met een uitermate hoog tuinstoel gehalte en veel vreten en zuipen. Maar ook dat is vakantie.
 
De nacht hebben we doorgebracht op de enige en echte SVR boerencamping om deze streel: les Griffon in le Chatenet-en-Dognon (N 45 53.333 E 001 30.826) een kilometer of vijfentwintig ten noordoosten van Limoges. Je snapt meteen waarom die koeien allemaal zo heten: het sterft er echt van. We kwamen er rond vier uur aan en de Nederlandse beheerster wijst je de weg naar een enorm veld met een uitzicht op de eerder genoemde koeien in een prachtige omgeving. Het landschap is heel heuvelachtig en doorspekt met de meest prachtige landweggetjes. Volgens mij kun je hier enorm mooi wandelen en fietsen. Gaan we zeker nog eens voor terug. De camping is erg 'basic', en voor mij eigenlijk iets te simpel. Zeker voor een langere tijd. Niet vanwege de plaatsen ofzo, maar ik vind toch wel, dat je een toilet moet kunnen legen of dat er een fatsoenlijke lamp in de wc mag hangen. Je kunt er niets krijgen, maar de bakker is op 5 minuten afstand fietsen en die heeft overheerlijk brood, zoals wij de volgende morgen ervoeren. De wekker ging om 8 uur en om half negen stonden we al bij die bakker voor het nog warme brood. Een leuk plekje langs een landweggetje om dit dan weer op te eten en tegen tienen waren we weer fullspeed onderweg richting het noorden. Zoals gezegd: komen we zeker nog een keer op terug. Al is het alleen maar om nou eens die uilen te zien, die op die tak boven onze camper zaten en ons uit onze slaap hielden met hun geoehoe.
 
De ronding van Parijs verliep erg voorspoedig op een klein stukje vlak voor Parijs na. Bij het betalen van de Peage wordt er een advies gegeven om bepaalde lanen te kiezen: vrachtverkeer, T-betalers, auto's met caravan, credit-card betalers etc. Nou, dat werkt dus niet, want je komt er aan en iedereen begint van lanen te veranderen. Personenauto's zijn dus gewoon eigenlijk de enige vervoersmiddelen die zonder hulp van een dergelijke troela en automatisch kunnen betalen. Door dat geschuif en deze inefficiŽntie kost je dit oponthoud gewoon een half uur en ergernis. Maar goed, de rest van Parijs crossten we gewoon in de rondte. Even voorbij het vliegveld ten noorden van Parijs doken we via afslag 7 van de snelweg af en reden via Chantilly richting camping Campix. Het was even zoeken, want als je de borden Chantilly volgt kom je dus altijd bij het kasteel uit. En wij moesten naar het stadje en vandaar uit door naar St-Leu-d'Esserent. Overigens vonden we Chantilly een uitermate lief aandoend en zeer mondaine stad met veel aandacht voor de wat chiquere sporten als paardenrennen en golf. Voor het enorme kasteel, waar we even op de stoep hebben gestaan, komen we zeker nog eens terug. Dat is goed te doen. Ook om vanuit hier naar Parijs te gaan, dat zo'n 35 km zuidelijker ligt, lijkt dit me een uitstekende mogelijkheid. De trein en metro stoppen zelfs in St. Leu en je bent met een keer overstappen binnen drie kwartier in het centrum van de metropool.
Camping Campix (N 49 13.426 E 002 25.577) wordt gerund door een Amerikaans talenwonder en dat laat ie ook graag blijken. Iedereen wordt als het ware in zijn moers taal aangesproken. De camping zelf ligt in een voormalige steengroeve en kent zo'n 170 plaatsen. Niet groot, maar wel door de hofjes en inkepingen met veel privacy. Verder erg rustig gelegen. De voorzieningen zijn netjes, maar een beetje gedateerd. Voor de camper is er een verzorgingsplaats, maar daar heb ik mijn twijfels over betreffende de bereikbaarheid. Die ligt namelijk heel diep en steil naar beneden. Daar heb ik me maar niet aan gewaagd.
Het is verder toch wel een beetje een passantencamping, ondanks de goede wil van de eigenaar mensen voor een langer verblijf te lokken. 's Avonds vol en in de ochtend weer leeg.
De volgende ochtend kwam de bakker aan de deur en even later trokken we er weer op uit om het laatste stuk te gaan doen.
Doel: la Foret in Jezus-Eik bij Brussel om daar lekker tegenover de kerk te eten en dan daarna naar huis om daar het bed in te rollen. Dat hebben we gedaan en ik zal niemand vermoeien hoe lekker en veel we hebben gegeten in dit toch wel uitstekende restaurant. Tegen drie uur zaten we met een overvolle pens in de auto en gingen we via Leuven en Hasselt naar Midden-Limburg om uiteindelijk hier dan tegen half zes de straat in te rijden. Alles weer veilig, alles nog heel en iedereen gezond. Drie weken vakantie met zes man. Je zou zeggen: dan ben je wel uitgerust. Maar niets is minder waar. Ik ben alweer aan vakantie toe en de plannen broeden al voor de volgende reis.
 
Robert Mekking
Sambeek
 
 
Zwaar gokkend onderweg
 
Met de vlam in de pijp
 
le Gessy
 
Wat een bloemetje
 
Stevig stappen
 
Even afkoelen
 
Met de jeep omhoog
 
Prachtige uitzichten
 
Met de uitleg van Bert erbij
 
Grote droogte sinds lang
 
Vierhonderd meter omhoog
 
Een klim, de moeite waard
 
Toch maar even zitten
 
Onze held
 
Op sokken
 
Rondje tafelberg
 
Zware klim voor de 'Big'
 
Kleedje kopen in Nyons
 
Even over de brug
 
Carcassonne achter de druiven
 
Het span bij de poort
 
Meer dan een km muren
 
Mooie doorkijkjes
 
Gruwelijke waterspuwers
 
Glimmende daken
 
Prachtige tinten
 
Dinosaurussen in Esperaza
 
Hoedjes te kust en te keur
 
Blijft leuk
 
Archeologische opgraving
 
Tyrannosaurus Rex
 
Fontaine de Fontestorbes
 
Illuster duo
 
Sesam open u
 
Montsegur
 
Bloederige taferelen
 
Lekker klooien
 
Echt waar: zoooo groot
 
Alleen stroomafwaarts
 
Voetjes in het leprozenbad
 
De zonneoven van Odeillo
 
Berghellingen met spiegels
 
de Gorges de GaranÁa
 
Uitgehakte paden
 
Steil omhoog klimmen
 
De hele ploeg
 
Over de hangbrug
 
Meer dan vierhonderd meter diep
 
Aan de Costa Brava
 
Met het zonnetje
 
En de sportieveling
 
En de schone slaapster
 
Drollemollen
 
Besalu
 
Middeleeuws stadje
 
Prachtig om naar te kijken
 
Lava weegt weinig
 
Prachtige natuur tussen de vulkanen
 
Helemaal boven
 
Vlinders te kust en te keur
 
Bodem van de vulkaan
 
Dansen, dansen, dansen...
 
Op de vulkaan
 
Santa Joan de Abdesses
 
Romaanse brug
 
Kasteel van Foix
 
Een oude Kathaar?
 
De hele bubs
 
En nogmaals
 
Op de andere toren
 
Eindelijk normaal
 
Mooi museum
 
Kanoen op het meer
 
Camping du Lac
 
Alweer BBQ?
 
Rustig huiswaarts
 
Zingend achter het stuur
 
Ontbijten
 
Bij de Limousine koeien